می گو یند متولد 9 قبل از ظهر 1اردیبهشت 64 , عاشق آسمان آبی, رنگ آبی و هر چیز آبی, شیفته ی راه رفتن زیر باران البته بدون چتر ,شب ها بی خواب است و روز ها بی تاب,هوایش پر از تنفس حافظ و عطر مولاناست محکومست به زنده ماندن. دانشجو یی گم شده در شهری دور دست که کلمات آن را زابل می گویند و دیده ی هر انسان عاقل آن را جهنمی واقعی درک می کند.
نامش مهدی و لقبش معین پور است آواره ی کو یر برای رسیدن به چیز هایی که هرگز او را شاد نمی کند.
نوشته های پیشین